ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﯿﺸﻮﺩ، ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺍﺣﻤﺪﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﻪ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺟﻼﻝ ﮔﻨﺠﯽ  ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡﺳﺎﻻﺭ ﻣﻌﺘﻤﺪ ﮔﻨﺠﯽ ﻧﯿﺸﺎﺑﻮﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩ:

ﻣﺎ ﻫﺸﺖ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻩ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﯿﮑﺮﺩﯾﻢ.ﺭﻭﺯﯼ ﺭﺋﯿﺲ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﮥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﮊﻩ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻣﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﻋﺪﮤﻣﺎﻥ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ.ﮔﻔﺖ:ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺯ ﺑﺮﺧﯽ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻓﻘﻂ یک ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ یک ﻧﻔﺮ، ﭘﺮﭼﻢ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻤﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﭼﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ.ﻫﻤﮥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﯾﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ. ﭘﺲ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ؟ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﯿﺸﺎﺑﻮﺭ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻣﺎﻥ ﺑﭙﺮﺳﯿﻢ.ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻋﺰﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﻞ ﮐﻨﯿﻢ... یکی ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﻔﺖ:ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﯽ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻧﯿﻢ ﻭ ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ...ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﻨﺪ... ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻌﺪﯼ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﯿﻢ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﮐﺮﺩﯾﻢ.ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺁﻫﻨﮕﯿﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﯿﺸﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮﻭﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻦ(ﺩﮐﺘﺮ ﮔﻨﺠﯽ) ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﭽﻪ ﻫﺎ، ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺑﻠﺪﯾﺪ...؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ:ﺁﺭﯼ! ﮔﻔﺘﻢ:ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﻢ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ:ﺁﺧﺮ ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ. ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﯿﺪ!ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪﯼ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﮐﺮﺩﻡ:ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ...ﺑﻠﻪ.ﺳﺒﺰﯼ ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺵ. . .ﺑﻠﻪ.ﺳﺒﺰﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺭﯼ؟...ﺑﻠﻪ  ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻧﻤﻮﺩﯾﻢ.ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﮑﯿﮥ ﺷﻌﺮ ﺭﻭﯼ ﮐﻠﻤﮥ "ﺑﻠﻪ"ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻢ ﻭ ﺯﯾﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﯾﻢ.ﻫﻤﮥ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺘﯿﻢ.ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ،ﺳﺮﻭﺩ ﻣﻠﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺼﻮﺭﺕ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﺷﺪ: ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ. . . !ﺑﻠﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺵ. . . !ﺑﻠﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺭﯼ؟. . .ﺑﻠﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺭﯼ؟. . .ﺑﻠﻪ ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ. . . !ﺑﻠﻪ ﺳﯿﺐ ﮐﺎﻟﮏ ﺩﺍﺭﯼ؟. . .ﺑﻠﻪ ﺯﺍﻟﺰﺍﻟﮏ ﺩﺍﺭﯼ؟. . .ﺑﻠﻪ ﺳﺒﺰﯾﺖ ﺑﺎﺭﯾﮑﻪ؟. . .ﺑﻠﻪ ﺷﺒﻬﺎﺕ ﺗﺎﺭﯾﮑﻪ؟. . .ﺑﻠﻪ ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ. . . !ﺑﻠﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﯾﻢ.ﺭﻭﺯ ﺭﮊﻩ، ﺑﺎ ﯾﻮﻧﯿﻔﻮﺭﻡ یک ﺷﮑﻞ ﻭ یک ﺭﻧﮓ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ،ﻋﻤﻮ ﺳﺒﺰﯼ ﻓﺮﻭﺵ ﺧﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﮊﻩ ﺭﻓﺘﯿﻢ.ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺍﯾﺮﻟﻨﺪﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ...ﺍﺯ"ﺑﻠﻪ"ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ"ﺑﻠﻪ"ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺻﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ"ﺑﻠﻪ"ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﻃﻨﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﻔﻘﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮔﺬﺷﺖ«!